Dzisiejszym wpisem rządzą fotki schroniskowych piesków, bo post poniekąd ich dotyczy. Wszystkie psy. których zdjęcia się tu pojawią są do adopcji, a więcej o nich możecie się dowiedzieć tutajlub tutaj.
Na początek opowiem wam pewną historię. Zapewne kojarzycię Carrie, która siedzi u nas aktualnie na tymczasie (i szuka domu stałego! Kontakt - nataliarodka23@gmai.com). Została zabrana przeze mnie i moją mamę ze Schroniska dla psów w Sobolewie jako około dwumiesięczny szczeniak. Carrie miała kiedyś rodzeństwo i dwie koleżanki z innych miotów, razem było ich pięć. Jeden szceniaczek w środę przed naszym przyjazdem znalazł dom. Trzy pozostałe, w tym obie siostry Carmen, przegrały w piątek walkę z parwowirozą. Jedynie ta nasza mała, czarno-ruda kuleczka jakimś cudem przeżyła i nie zachorowała.
Śmierci tych szczeniaków można było uniknąć. Powiem więcej, można było uniknąć tego, że wylądowały w schronisku. Można było uniknąć dodania ich do puli psów bezdomnych. Wystarczyłoby nie dopuścić do ich narodzin.
Myślę, że nie ma już sensu przepraszać za długą przerwę ani obiecywać poprawy. Czemu nie pisałam? Głównie z braku czasu, ale też pomysłów na posty i ciekawych zdarzeń w naszym życiu. Nie jesteśmy specjalnie sportowym teamem, tak właściwie nic nie trenujemy, nasze życie to głównie spacerki (chociaż już niedługo mam nadzieję dorzucić do niego bieganie i rower). Więc czemu w ogóle piszę?
Możliwe, że w naszym życiu zajdą znaczne zmiany, o których chciałabym na bieżąco pisać na blogu i fanpage'u, a o których niebawem trochę więcej opowiem. Tymczasem - co działo się w czasie naszej nieobecności?
Okazuje się, że ja i Figa mamy na prawdę dużo ze sobą wspólnego. Pomijając aspołeczność i zamiłowanie do alienowania się, obie jesteśmy kompletnymi pierdołami życiowymi. Ja pewnego pięknego dnia skręciłam sobie kostkę truchtając po prostej, a ostatnio moje drogie dziecię uznało, że nie może być gorsze i skontuzjowało się na jakieś trzy tygodnie również biegnąc po prostej :P Tak na prawdę dopiero niedawno wróciłyśmy do naszej normalnej aktywności, długich spacerków i biegania luzem. To, wraz z cieczką Bati odłożyło moje plany aby zacząć biegać i częściej rowerować, jednak aktualnie staram się wdrożyć w system biegania razem z Figą. Mam zamiar biegać dwa razy w tygodniu, na razie tylko z Figą, a gdy goldeniaste skończy cieczkować dostanie jedno wyjście na bieganie sama + jedno w parze z Figulcem.
Poza tym ostatecznie zrezygnowałam z obi z Figą. Uznałam, że pora wreszcie odpuścić, przestać na siłę szukać sportu i postawić jedynie na luźne dłubanie różnych sztuczek, spacery i posłuszeństwo. Co na to Figa? Cóż, nie zauważyłam, żeby specjalnie narzekała na niesportowe życie :P
Co się natomiast Bati tyczy - przez czas naszej nieobecności na fp i blogu goldeniastej stuknęły czwarte urodziny. Jestem szalenie dumna z postępów, które poczyniła przez ostatni rok naszej współpracy - do blond główki zaczyna coś docierać również na spacerach, udaje mi się nawet przebić przez emocje i bałagan, które piętrzyły się w Batonikowym móżdżku. Nadal nie jest idealnie, nadal przed nami wiele pracy, jednak zdecydowanie idziemy ku lepszemu :D Aktualnie poziom skupienia i zaangażowania jest na tyle duży, że na spacerach na luzie ćwiczymy sobie elementy obi oraz parę sztuczek. Raczej nigdy nie zobaczycie nas na zawodach, nie zostaniemy też mistrzami radosnych fikołków i chodzenia na przednich łapkach, ale obu nam daje to dużo radości i zabawy, a to mi w zupełności wystarczy.
Dwa tygodnie temu odwiedziliśmy schronisko dla psów w Sobolewie i wróciliśmy z takim oto małym gnomem. Jak na razie jest u nas na dt, jednak kto wie, kto wie... :D Młodzież ma na imię Carmen (reaguje na Carrie, a potocznie i tak jest nazywana Kapciem albo paputem) i jest diabłem wcielonym. Myślę, że więcej o niej powiem, gdy będzie już pewne, czy zostaje czy nie.
Jeśli już jesteśmy przy adopciakach i schronisku - kto obserwuje nasz fangpage i instagrama ten pewnie już wie, że zaczęłam jeździć do schroniska na wyprowadzanie psów. Gdy odbierałyśmy z mamą Carrie wyprowadziłyśmy parę psów i na tyle spodobała nam się taka forma pomocy i spędzania czasu, że przy najbliższej możliwej okazji (3 maja) wybraliśmy się z rodzicami i spędziliśmy 3 godziny na wyprowadzaniu bezdomniaków. Na razie mamy zamiar jeździć przy każdej sposobności. Niestety wątpię, abym mogła być na wyprowadzaniu psów co tydzień (trzeba przecież zadbać w pierwszej kolejności o swoje własne futra i wyrabiać się ze szkołą).
Post udostępniony przez Natalia Rodak (@something_nat)
Poza tym tydzień temu ze schroniska zabrałyśmy jeszcze Nukę, która będzie z nami jeszcze przez jakiś tydzień, a potem zamieszka z moją babcią. Muszę przyznać, że bardzo fajny z niej pies, ma totalnie wylane na tłumy, obce psy, potrafi się świetnie zachować w restauracji i domu. Nie wiem, jakim cudem tak fajny pies skończył w schronisku.
No, to chyba wszystko. Jak zwykle zapraszam na naszego facebooka i instagrama. Do napisania!
Ferie skończyły się nam już tydzień temu, jednak wtedy nie byłam w stanie ich podsumować, więc oto post pojawia się dzisiaj. Chyba nie ma już sensu przepraszać za nieregularność pojawiania się postów, niestety raczej powinniście do tego przywyknąć :P Taki brak systematyczności raczej dobrze nie wróży, cóż.
Cel na ten rok jest jeden - ogarnąć zerówkowe ćwiczenia. Chciałabym w następnym roku móc wystartować w jakis zawodach treningowych (na oficjalnych raczej się w naszej karierze nie pokażemy, ponieważ wykluczam przeszkodę z naszego repertuaru. A kto da nam promocję do następnej klasy z zerem za ćwiczenie?), więc najwyższa pora brać się do roboty.
Rok 2016 chyli się ku końcowi, więc, naturalnie, zewsząd atakują nas podsumowania. My, tak na dobrą sprawę, wiele nie osiągnęłyśmy, a do tego wydarzyło się coś, przez co bez wahania na pierwszy rzut oka można by uznać odchodzące w zapomnienie dwanaście miesięcy za, po prostu, złe. Mianowicie okazało się, że Figa ma tak zwaną sakralizację, co jest równoznaczne z tym, że o frisbee i agility możemy zapomnieć. Dekle wymieniamy na koziołek, a obi coraz bardziej nam się podoba, chociaż dopiero zaczynamy naszą przygodę z tym sportem.
Szczeniaczki są urocze. Małe, nieporadne, a do tego stwarzają całą masę możliwości. Takiego papika, odebranego z hodowli w wieku 8 tygodni możemy praktycznie ,,uformować" tak, jak nam się podoba. Oczywiście, dochodzą takie czynniki jak charakter i geny, ale mimo wszystko dwumiesięcznego psa łatwiej wychować pod siebie, niż dorosłego psa, który ma już jakiś bagaż doświadczeń.
Szczeniaki mają jednak kilka wad - oprócz tego, że sikają w domu, używają zębów na meblach/butach/innych, niesamowicie ważnych sprzętach, a i zrobić z nimi dużo nie można, to... Dorastają. I nie byłoby w tym nic złego, ba!, z dorosłym psem mamy cały wachlarz aktywności, gdyby nie fakt, że wraz z wiekiem często przychodzi tak zwany bunt młodzieńczy. I właśnie o tym, jak ,,cudownie" owy bunt przebiegł u nas chciałabym opowiedzieć w tym poście.
Jestem osobą lubiącą planować, a przy tym niezmiernie zapominalską i roztrzepaną, przez co powstał mój inny nawyk - opowiadanie znajomym o tym, co zamierzam.
Cóż, doszłam do wniosku, że o wiele lepiej dla wszystkich będzie, jeśli po prostu napiszę to wszystko tutaj (w końcu po coś ten blog mam, nie?), zamiast męczyć moich znajomych (i tak wszyscy wiemy, że będę z nimi o tym rozmawiać dalej, nie ma tak łatwo :P).
Od kiedy pamiętam mialąm pewne marzenie - chciałam trenować z moim psem agility albo frisbee, uczyć go sztuczek, poznawać innych psiarzy, żyć tą pasją. Nie ukrywam, że kiedy w moim życiu pojawiła się Figa dostrzegłam szansę na spełnienie tych dziecięcych snów o sportach i pracy z psem.
Pokładałam w niej wielkie nadzieje. Tysiące myśli, setki pomysłów, dziesiątki planów, kilka marzeń przewinęły się przez moją głowę przez te trzynaście miesięcy, a sama Figa spełniła dużą część moich marzeń. Pracuję z moimi psami, poznaję innych psiarzy, dowiaduję się nowych rzeczy, poszerzam wiedzę. Jest świetnie. Więc właściwie po co to piszę?
Z założenia post miał się pojawić już kilka dni temu, na pożegnanie lata, ale małe problemy techniczne i moja choroba skutecznie mi to uniemożliwyły. Cóż, chyba ja i trzymanie się terminów do siebie nie pasujemy :P Przepraszam za zwłokę i zapraszam na post.
