Możliwe, że w naszym życiu zajdą znaczne zmiany, o których chciałabym na bieżąco pisać na blogu i fanpage'u, a o których niebawem trochę więcej opowiem. Tymczasem - co działo się w czasie naszej nieobecności?
Okazuje się, że ja i Figa mamy na prawdę dużo ze sobą wspólnego. Pomijając aspołeczność i zamiłowanie do alienowania się, obie jesteśmy kompletnymi pierdołami życiowymi. Ja pewnego pięknego dnia skręciłam sobie kostkę truchtając po prostej, a ostatnio moje drogie dziecię uznało, że nie może być gorsze i skontuzjowało się na jakieś trzy tygodnie również biegnąc po prostej :P Tak na prawdę dopiero niedawno wróciłyśmy do naszej normalnej aktywności, długich spacerków i biegania luzem. To, wraz z cieczką Bati odłożyło moje plany aby zacząć biegać i częściej rowerować, jednak aktualnie staram się wdrożyć w system biegania razem z Figą. Mam zamiar biegać dwa razy w tygodniu, na razie tylko z Figą, a gdy goldeniaste skończy cieczkować dostanie jedno wyjście na bieganie sama + jedno w parze z Figulcem.
Poza tym ostatecznie zrezygnowałam z obi z Figą. Uznałam, że pora wreszcie odpuścić, przestać na siłę szukać sportu i postawić jedynie na luźne dłubanie różnych sztuczek, spacery i posłuszeństwo. Co na to Figa? Cóż, nie zauważyłam, żeby specjalnie narzekała na niesportowe życie :P
Co się natomiast Bati tyczy - przez czas naszej nieobecności na fp i blogu goldeniastej stuknęły czwarte urodziny. Jestem szalenie dumna z postępów, które poczyniła przez ostatni rok naszej współpracy - do blond główki zaczyna coś docierać również na spacerach, udaje mi się nawet przebić przez emocje i bałagan, które piętrzyły się w Batonikowym móżdżku. Nadal nie jest idealnie, nadal przed nami wiele pracy, jednak zdecydowanie idziemy ku lepszemu :D Aktualnie poziom skupienia i zaangażowania jest na tyle duży, że na spacerach na luzie ćwiczymy sobie elementy obi oraz parę sztuczek. Raczej nigdy nie zobaczycie nas na zawodach, nie zostaniemy też mistrzami radosnych fikołków i chodzenia na przednich łapkach, ale obu nam daje to dużo radości i zabawy, a to mi w zupełności wystarczy.
Dwa tygodnie temu odwiedziliśmy schronisko dla psów w Sobolewie i wróciliśmy z takim oto małym gnomem. Jak na razie jest u nas na dt, jednak kto wie, kto wie... :D Młodzież ma na imię Carmen (reaguje na Carrie, a potocznie i tak jest nazywana Kapciem albo paputem) i jest diabłem wcielonym. Myślę, że więcej o niej powiem, gdy będzie już pewne, czy zostaje czy nie.Jeśli już jesteśmy przy adopciakach i schronisku - kto obserwuje nasz fangpage i instagrama ten pewnie już wie, że zaczęłam jeździć do schroniska na wyprowadzanie psów. Gdy odbierałyśmy z mamą Carrie wyprowadziłyśmy parę psów i na tyle spodobała nam się taka forma pomocy i spędzania czasu, że przy najbliższej możliwej okazji (3 maja) wybraliśmy się z rodzicami i spędziliśmy 3 godziny na wyprowadzaniu bezdomniaków. Na razie mamy zamiar jeździć przy każdej sposobności. Niestety wątpię, abym mogła być na wyprowadzaniu psów co tydzień (trzeba przecież zadbać w pierwszej kolejności o swoje własne futra i wyrabiać się ze szkołą).
Poza tym tydzień temu ze schroniska zabrałyśmy jeszcze Nukę, która będzie z nami jeszcze przez jakiś tydzień, a potem zamieszka z moją babcią. Muszę przyznać, że bardzo fajny z niej pies, ma totalnie wylane na tłumy, obce psy, potrafi się świetnie zachować w restauracji i domu. Nie wiem, jakim cudem tak fajny pies skończył w schronisku.
No, to chyba wszystko. Jak zwykle zapraszam na naszego facebooka i instagrama. Do napisania!





Brak komentarzy:
Prześlij komentarz