"Bo szczeniaczki są takie słodkie"

Dzisiejszym wpisem rządzą fotki schroniskowych piesków, bo post poniekąd ich dotyczy. Wszystkie psy. których zdjęcia się tu pojawią są do adopcji, a więcej o nich możecie się dowiedzieć tutaj lub tutaj.

Na początek opowiem wam pewną historię. Zapewne kojarzycię Carrie, która siedzi u nas aktualnie na tymczasie (i szuka domu stałego! Kontakt - nataliarodka23@gmai.com). Została zabrana przeze mnie i moją mamę ze Schroniska dla psów w Sobolewie jako około dwumiesięczny szczeniak. Carrie miała kiedyś rodzeństwo i dwie koleżanki z innych miotów, razem było ich pięć. Jeden szceniaczek w środę przed naszym przyjazdem znalazł dom. Trzy pozostałe, w tym obie siostry Carmen, przegrały w piątek walkę z parwowirozą. Jedynie ta nasza mała, czarno-ruda kuleczka jakimś cudem przeżyła i nie zachorowała.

Śmierci tych szczeniaków można było uniknąć. Powiem więcej, można było uniknąć tego, że wylądowały w schronisku. Można było uniknąć dodania ich do puli psów bezdomnych. Wystarczyłoby nie dopuścić do ich narodzin. 

Chociaż uważam Carrie za cudownego szczeniaka, który ma spore szansę stać się świetnym towarzyszem aktywnego człowieka to uważam też, że takie sytuacje, jaką przed chwilą opisałam nie powinny mieć miejsca. Uważam, że wcale nie potrzeba aż tak dużo, aby uniknąć przepełnienia schronisk, bezdomności. Ale wiem też, że moje marzenia o tym, aby populacja kundli była mniejsza są utopią, a ostatnie wydarzenia tylko mnie w tym utwierdzają. 

Ten tydzień stał pod znakiem mojego przerażenia i szczerej chęci wyjazdu tak daleko, jak to tylko możliwe i, o dziwo, wcale nie chodziło o pogodę ani moją okolicę. Nie, pogoda jest całkiem przyjemna, a tereny spacerowe cudowne jak zwykle, za to ludzie niszczą aktualnie wszystkie pozytywne myśli i te resztki wiary, które pokładałam w naszym gatunku. 

Mowa, oczywiście, o ostatnich jakże radosnych wieściach, że Mercy urodziła pięć szczeniaków, a Tequila urodzi niedługo. I sam fakt, że obie suki nie mają rodowodów, a żaden z miotów nie urodził się w zarejestrowanej hodowli już wystarczyłby, abym doświadczyła uczucia kompletnej beznadziei i złości, ale ta sytuacja jest jeszcze gorsza, ponieważ właściciele obu suczek są dość znanymi osobami, autorytetami dla wielu osób, a to rodzi wielkie zagrożenie. 

Kevin poleca się do adopcji!

Szansy na dom nie straci te kilkanaście psów. Pokusiłabym się nawet o powiedzenie, że tej szansy nie straci kilkadziesiąt psów, a raczej kilkaset. Bo skoro Banszi może, to czemu niby ja nie? Bo skoro Maślak może, to czemu ja nie? I tak to się potoczy, psów w schroniskach będzie przybywać, a te, które już tam siedzą nie wyjdą, ponieważ ich potencjalne domy będą wolały wziąć od takiego pana Maślaka czy pani Zuzanny Boruckiej. Przecież mieć psa od takiej sławnej persony to większy fejm, niż mieć psa ze schroniska czy fundacji, cnie. 

Pozwalanie swojej suce się mnożyć, pozwalanie szczeniakom z wpadek się urodzić, zabieranie psom ze schronisk i fundacji domów i tłumaczenie się tym, że ,,zauważyło się dopiero na tydzień przed porodem" kompletnie do mnie nie trafia. Kastracja, sterylizacja aborcyjna i usypianie ślepych miotów po coś powstały. Są skutecznym środkiem walki z bezdomnością, tylko trzeba ich nie ignorować i nie mówić, że zabijanie słodkich kluseczek jest bestialstwem. O wiele większym bestialstwem jest pozwalanie psom w schroniskach tracić swoje szanse, umierać w samotności, szczeniakom wychowywać się bez prawidłowej socjalizacji i odpowiedniej dawki uwagi (o ile w ogóle przeżyją - parwowiroza jest bezlitosna i niemal nie do opanowania w schroniskowych warunkach). Na prawdę, bezdomność w Polsce jest już wystarczająco duża. Czy na prawdę osoby, które są autorytetami i kiedyś podobno pomagały zwierzętom muszą przyczyniać się do jej wzrostu, bo papisie takie urocze? 

Bo to była wpadka, więc wszystko jest ok. 

Bo dowiedzieliśmy się dopiero tydzień przed porodem, więc wszystko jest ok. 
Bo zabijanie uroczych kuleczek to barbarzyństwo, więc wszystko jest ok. 
Bo szczeniaczki są takie słodkie, więc wszystko ok. 

Bo tysiące psów czekają na swój dom w schroniskach, więc nic nie jest ok. 

Ps. Żeby nikt nie pomyślał, że jestem przeciwna kupowaniu psów w hodowli, adopciaki jedyną 

słuszną drogą itd. - nie, nie widzę w kupowaniu rasowych psów nic złego. Co więcej, sama bym chętnie kupiła swojego własnego, wymuskanego i wypieszczonego szczeniaczka z dobrej hodowli, po genialnych rodzicach... Ale i tak najpewniej pewnego dnia nie będę mogła się powstrzymać i któryś z tymczasowiczów (ostatnio same genialne papisie mi się trafiają, i weź tu bądź asertywna :c) zostanie u nas na stałe.