Historia pewnego marzenia

 Od kiedy pamiętam mialąm pewne marzenie - chciałam trenować z moim psem agility albo frisbee, uczyć go sztuczek, poznawać innych psiarzy, żyć tą pasją. Nie ukrywam, że kiedy w moim życiu pojawiła się Figa dostrzegłam szansę na spełnienie tych dziecięcych snów o sportach i pracy z psem.

Pokładałam w niej wielkie nadzieje. Tysiące myśli, setki pomysłów, dziesiątki planów, kilka marzeń przewinęły się przez moją głowę przez te trzynaście miesięcy, a sama Figa spełniła dużą część moich marzeń. Pracuję z moimi psami, poznaję innych psiarzy, dowiaduję się nowych rzeczy, poszerzam wiedzę. Jest świetnie.
Więc właściwie po co to piszę? 

 Tydzień temu byłyśmy na rtg stawów biodrowych, które okazały być czyste i wolne od dysplazji. Jak nietrudno zgadnąć - byłam przeszczęśliwa. Możemy uprawiać sporty, moja mała jest zdrowa! Dla pewności poprosiłam o opis, który przyszedł do nas we wtorek, zmieniając moją początkową euforię z zawód i strach. 

Wiecie, najbardziej bałam się dysplazji. W końcu tyle teraz się o niej słyszy, a i teoria, że jak kundel, to na pewno musi być zdrowy nigdy do mnie nie przemawiała, więc czekałam w nerwach i z niecierpliwością na wyniki, jednak ,,pokonało" nas coś, czego kompletnie się nie spodziewałam.
Ostatni kręg lędźwiowy jest zrośnięty z następnym, co powoduje większe obciążenie pozostałych części kręgosłupa. Czy całkowicie wyklucza nas to ze sportu? Nie wiem, zapewne dowiem się dopiero po konsultacjach z ortopedą oraz (jeśli znajdę kogoś sensownego) fizjoterapeutą. 

Z początku byłam mocno przygnębiona, nie wiedziałam, co dalej, jednak po początkowym szoku przyszedł czas na stworzenie jakiegoś planu działania. Wiem, że chcę uczynić życie Figi jak najbardziej komfortowym. Zamiast frisbee zajmiemy się obi oraz ćwiczeniami, które poleciła nam Paula Gumińska (za co ogromnie, jeszcze raz, dziękuję!), a jeśli obi nam się nie spodoba, to zostaniemy przy samych sztuczkach. W końcu nie każdy pies musi być "szportem", aby być szczęśliwy. 

Oprócz ćwiczeń na rozluźnienie oraz rozbudowę mięśni grzbietu od przyszłego miesiąca zaczniemy suplementację, a w grudniu mam zamiar kupić BackOnTrack. Mam nadzieję, że to wszystko razem zminimalizuje ryzyko przeciążenia kręgosłupa i wywołania bólu, pozwoli Fidze przeżyć długie lata jak najprzyjemniej, a ja nie będę się musiała stresować, że pies poczuje się gorzej. Aktualnie Fiśka nie pokazuje po sobie, żeby coś było nie tak, ale wolę zapobiegać, niż leczyć :) 

To, że nie możemy trenować mojego ukochanego sportu to nie koniec świata, a ja nie przestanę jej kochać tylko dlatego, że jest chora. Jeśli bym przestała, to chyba wpakowałabym sobie kulkę w łeb. Jeśli z tak błahego i głupiego powodu moja miłość do któregokolwiek z moich psów by zmalała, to nie zasługuję na to, aby posiadać jakiegokolwiek psa, a takiego do sportu tym bardziej. 

FACEBOOK

INSTAGRAM