Figa trafiła do naszego domu jako mały, wystraszony czteromiesięczny szczeniak. Pierwsze kilka dni spędziła kursując na trasie legowisko-podwórko-kanapa, ja natomiast starałam się przekonać ją do siebie. Teraz, dwanaście miesięcy później, w niczym nie przypomina tego spokojnego, bojącego się stworzonka. Zmieniła się nie do poznania nie tylko pod względem wyglądu, ale i charakteru - zrobiła się bardziej przytulaśna, odważna i bardzo śmiała.
W jej wychowaniu popełniłam wiele błędów, które teraz muszę naprawiać codziennie. Przez ten rok dowiedziałam się o psach więcej, niż przez moje całe, dotychczasowe życie. Ten niewielki kundelek uczy mnie czegoś każdego dnia, pokazując przy tym, jak dużo jeszcze nauki przede mną.
Dzięki niej poznała wielu wspaniałych ludzi, bez których nie byłabym tą samą osobą. Którzy wspierają nas, kibicują nam, do których zawsze mogę zwrócić się po radę, którym mogę się wygadać, z którymi mogę spokojnie ponarzekać.
Przed nami jeszcze wiele wspólnych lat, wiele pracy nad sobą, relacją i współpracą. Nasza przygoda dopiero się zaczyna i mam nadzieję, że będzie trwała jak najdłużej.
Może i nie ma na swoim koncie stu sztuczek, nie uczy się w trzy minuty skomplikowanych trików, może nie bawi się jeszcze wszędzie, zawsze i wszystkim, ale i tak jest moim małym geniuszem i kocham ją za to, że po prostu jest.
Padalcu mój najdroższy! Mam nadzieję, że dosyć szybko ja się ogarnę na tyle, żebyś mogła rozwinąć skrzydła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz