Bunt młodzieńczy, czyli czemu przeszła mi ochota na papika

Szczeniaczki są urocze. Małe, nieporadne, a do tego stwarzają całą masę możliwości. Takiego papika, odebranego z hodowli w wieku 8 tygodni możemy praktycznie ,,uformować" tak, jak nam się podoba. Oczywiście, dochodzą takie czynniki jak charakter i geny, ale mimo wszystko dwumiesięcznego psa łatwiej wychować pod siebie, niż dorosłego psa, który ma już jakiś bagaż doświadczeń.
Szczeniaki mają jednak kilka wad - oprócz tego, że sikają w domu, używają zębów na meblach/butach/innych, niesamowicie ważnych sprzętach, a i zrobić z nimi dużo nie można, to... Dorastają. I nie byłoby w tym nic złego, ba!, z dorosłym psem mamy cały wachlarz aktywności, gdyby nie fakt, że wraz z wiekiem często przychodzi tak zwany bunt młodzieńczy. I właśnie o tym, jak ,,cudownie" owy bunt przebiegł u nas chciałabym opowiedzieć w tym poście.



Kundlowi całkowicie na mózg siadło. Przywołanie przestało istnieć, skupianie się w jakichkolwiek rozproszeniach też, a jakiejkolwiek zabawie nie wspominając. Może to moja wina, bo nie ,,wgrałam" tego Fidze wystarczająco dobrze, a może po prostu ,,taki wiek"? Nie wiem, i pewnie nigdy się nie dowiem. Na całe szczęście mózg powrócił na swoje miejsce w Figogłówce, Przywołanie dalej nie jest stuprocentowe, ale zaczynamy wchodzić na poziom samodzielnego meldowania się od czasu do czasu, skupienie nie jest idealne, ale idziemy w dobrym kierunku. Z motywacją na zabawę dalej mamy problemy, ale to już u nas normalne - trochę czasu pewnie minie, zanim będę mogła powiedzieć, że jestem w pełni zadowolona z jej ,,najarania" na zabawki i szarpanie, jednak plan jest całkiem konkretny, od wiosny zaczynamy działać! 

Oczywiście, nie można wszystkiego zwalać na wiek psa. Jest wiele czynników wpływających na popsucie się czegoś w zachowaniu psa. Jedynym wyjściem w takiej sytuacji jest praca, praca i jeszcze raz praca. Podejrzewam, że na ponowną przemianę w ,,ukochaną córeczkę" wpłynęło nie tylko dorośnięcie, ale również praca, którą włożyłam w przypomnienie jej, że przychodzenie do mnie = góra żarcia, mizianie i często dziki szał ciał, a praca jest fajna (zabawę, z przyczyn warunkowych, zostawiłam na wiosnę). Muszę przyznać jednak, że momentami cholera mnie brała :P

Następny szczeniak, a wraz z nim bunt, czeka mnie najwcześniej za 5 lat, a według najbardziej prawdopodobnej wersji - dopiero za 10. Na początku średnio mnie ta perspektywa zachwycała, jednak teraz, gdy tak myślę o tym, jak zniosłam bunt Figi, zaczynam się cieszyć tymi latami błogiego spokoju (przynajmniej na tej płaszczyźnie :P) 

Ps. Wiem, że trochę bez ładu i składu. Chyba wyszłam z wprawy, jeśli chodzi o pisanie, mam nadzieję, że z czasem będzie lepiej. 

FACEBOOK